
Hiçbir kadın “bir gün hayat kadını olacağım” diye büyümez. Ben de olmadım. 19 yaşındaydım. Trabzon’a yeni taşınmıştık. Babam vefat edeli çok olmamıştı, annem hastaydı, kardeşim küçüktü. Evde tek çalışan bendim. Bir tekstil atölyesinde sabahın altısından akşam sekize kadar iplik düğümlerdim. Avucumda kalan parayla ya kira ya da ilaç alınabiliyordu. Hiç ikisini birden yapabildiğim olmadı. Bir gün işe geç kaldım diye kovuldum. O gün cüzdanımda sadece 27 lira vardı. Akşam eve dönerken, durakta tanımadığım bir kadın yanıma oturdu. Yaşça büyüktü, güzel giyimliydi ama gözleri yorgundu. Sanki beni tanıyormuş gibi baktı. “İstersen bir yere götüreyim seni,” dedi. "Kadın kadına yardım, başka bir şey değil," diye ekledi. İlk başta anlamadım. Ama sonra her şey çok çabuk gelişti. Bir kapı açıldı o gece. İçeri gir... okumaya devam et
Ben Gül. Gerçek adım bu değil ama yıllardır bu ismi kullanıyorum. Gerçek adımı unuttum sanırım. Hayat, Trabzon’un yağmurlu sokakları gibi&hel...
Vakfıkebir Mutlu Son Masaj, dinlenmek ve rahatlamak isteyen herkes için mükemmel bir adres. Profesyonel masaj terapistle...
Trabzon’un doğal güzellikleriyle çevrili, sakinliğiyle öne çıkan ilçesi Araklı, artık sadece huzurun değil, özel ve seçkin bulu...
Trabzon’un güneyinde yer alan Maçka, tarihi boyunca birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. İlçenin adı, Yunanca "Matsuk...
Benim adım Nazlı. Trabzon’un Ortahisar’ında yaşıyorum. Kimseye görünmeden geçip gitmeyi öğrendim burada. Dar sokaklar, taş duvar...